سرزمين آرزوها

با دستان نورانی اش دستی به آسمان میبرد و ستاره ی عاشقان را جفت می کند و گوشه ای در کنار هم می گذارد تا یکی شوند این حکم آسمان است در آن زوجی وجود ندارند هر آن کس که در آسمان است روزی همتایش را می یابد شب که میشود آرام و صبور ماه را به ارمغان دلهای نورانی ستارگان می برد و همه محصور این هاله ی نور می شوند خود نیز روی ماه می نشیند و گوش به نوای عاشقانه ستارگان می گذارد. چه لبخند زیبایی دارد وقتی که روی ماه تاب می خورد و لبانش گل باران خنده را مژده می دهند .

وقتی رویای شبانه،رو به انتها می رود سبد پر از شکوفه اش را می آورد و به آرامی ستارگان را روی گلبرگ های لطیفشان  می چیند تا نکند تن ظریفشان از برخورد با چوب های عود و ماهوت خراشی بردارد او امانت دار خوبی است می داند دل عاشق بسته به این ستاره است . وقتی آخرین ستاره در دستان لطیفش جای می گیرد تا مأمن امن خود را بیابد لبخندی به روی ماه میزند و با گامهای ظریفش از روی ابرها می گذرد و

بوسه ای به ماه می زند و ماه غرق در این عشق بازی همراه او میشود. آری او خود آخرین ستاره است ، ستاره ای که می خواهد سحرگاهان را به ارمغان چشمهای مشتاق آورد اوست که خورشید را در آغوش می کشد و رقصان و خیزان به سوی منزلگه این اختر سوزان می آید و گاه گاه تن تب آلودش را با حریر خنک ابرها التیام می بخشد. و باز منتظر می ماند تا شب فرا رسد  تا باز الهه ی شب های بی فروغ آسمان باشد . آری او فرشته ی آسمان ها و الهه شب و مسخ کننده روز است او ستاره صبح است التیام بخش قلب ها.

    اللهم عجل ولیک الفرج

کجایی ای شکوفه بی همتا ، کجایی ای بهانه ی دل های تنها ، کجایی ای پرشور ترین بهار. کجایی ای  دوست ، مگر نمی دانی ساعت ها ، ساعت هایی که برایم لحظه شماری می کردند از حرکت ایستاده اند، کجایی که ببینی آنها هم مثل من توان خود را به دست باد سپرده اند آنقدر به دور خود گشته اند که دیگر از پا افتاده اند.

کجایی ای زیباترین تصنیف ، کجایی ای زیباترین غزل ، مگر نمی دانی که نور ها به زمین آمده اند ، آمده اند تا مرا با خود ببرند ، ببرند به شهر نور ها و  صوت ها  ، تا دل تنگیم را با ذره ذره وجود شان  ادغام کنم و سرودی از جنس نور بسازم.

کجایی ای وفای بودن ، کجایی ای پرستوی عاشق ، کجایی ای نغمه تمام زیبایی ها ، مگر نمی دانی که منتظرم ، منتظر ظهورت ، بیا و لااقل وعده ی دیدارمان را بگو ، بگو تا کی مهلت دارم که خود را از جنس خاک کنم تا بیایی و قدوم آسمانیت را ، با منت بر من گذاری تا همیشه خاک پایت باشم . بگو تا کی باید منتظر یاس سفید کوثر باشم ، مولایم چشم انتظارم بیا و مرا به دیار صلح ببر ، بیا که چشمانم عمری است در پی تو می گردند . بیا و مرا از خجالت چشمانم در آور و پیش لحظه ها شرمگینم نکن که من ریش در گرو این لحظات و ثانیه ها دارم بیا که می خواهم آخرین تصنیف ، آخرین غزل صوت ها را که از جنس حریر نورهایند تقدیمت کنم . بیا و بگذار غزلم به بار بنشیند که دیگر نایی برای از تو خواندن برایم نمانده.

          ای تمام هستی ام چشم انتظارت مانده ام

                                           گل ز اشکم جان گرفت در انتظارت مانده ام

من برای سال ها مینویسم سال هابعد که تو عاشق میشوی

ولی حرف مادربزرگ درست بود

همیشه یکی بود یکی نبود

هر شب طفل دلم لجوجانه پا بر زمین می کوبد و هر لحظه تو را بهانه می کند. نمی دانم چه جوابش را دهم  که رهایی از دستش بسی دشوار است و من سخت ناتوان.

از که حتی نمی دانم  به کدامین گناه به سرزمین نفرت تبعید شده ام. آرام آرام قصه ی آمدنش را تکرار می کنم  تا دوباره به خواب رود...............

تا به کی فریبش دهم؟ تا به کی دلخوش به آمدنت کنم؟

همین امروز قسم می خورم که فراموشت کنم اما چگونه؟ وقتی باران بید مجنون و سیب سرخ تداعی کنده توست........... نه هنوز از سنگ نشده ام..............

بادکنک بغضم بی اراده می ترکد طفل دلم هراسان از خواب می پرد و دوباره تو را بهانه می کند.

واقعا ببخشید انقدر درس و مشغله تحصیلی داشتم نتونستم بیام بازم معذرت

                                                          اشک عشق

قطره دلش دریا می خواست..خیلی وقت بود که به خدا گفته بود.هر بار خدا می گفت:از قطره تا دریا راهی است طولانی...راهی از رنج و عشق و صبوری.هر قطره را لیاقت دریا نیست.قطره عبور کرد و گذشت...قطره ایستاد و منجمد شد..قطره روان شد و راه افتاد و به آسمان رفت.هر بار چیزی تازه از رنج و عشق و صبوری آموخت.تا روزی که خدا گفت:امروز روز توست...روز دریا شدن....و خدا قطره را به دریا رساند..قطره طعم دریا را چشید..و طعم دریا شدن را...روز دیگر قطره به خدا گفت:از دریا بزرگ تر...از دریا بزرگ تر هم هست؟؟..خدا گفت :آری هست..
قطره گفت پس من آن را می خواهم..بزرگ ترین را..بی نهایت را..خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: این بی نهایت است...آدم عاشق بود...دنبال کلمه ای میگشت که عشقش را توی آن بریزد..اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت...قطره از قلب عاشق عبور کرد..آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت...وقتی قطره از چشم عاشق چکید..خدا گفت:حالا تو بی نهایتی...چون که عکس من در اشک عاشق است...... 

روزگاری است که اگر می پرسند : عشق چه شد؟ می گویم زیر رگبار خیانت بشکست

روزگاری است که گلبرگ گل رز سر انگشت مرا لمس نکرد

روزگاری است که اگر می پرسند : خاک چه شد؟ می گویم عاشق شد

روزگاری است که از کوچ پرستو خبری نیست

روزگاری است که اگر می پرسند : مرد چه شد؟ می گویم زیر باران ماند

روزگاری است که نقش دل من یاد تو است

روزگاری است که اگر می پرسند : زن چه شد؟ می گویم دیگر رفت.

روزگاری است که ما  نام یکدیگر را زیر باران شسته ایم.

روزگاری است که دیگر سوالی نشد تا بگویم همه رفتند و ما بی کس مانده ایم.

دوستان عزیزم در صورتی که جاییش خوب نوشته نشده بگین تا روش کار کنم

                                             سراب روشن و جوشان آرزوهایی

بهر بیان که تو خواهی سخن بگو با من

                                             که آشنا به زبان تمام  دل  هایی

کجا نهان کنم از چشم میگسارانت

                                             زشیشه دل من همچو باده پیدایی

درون آینه ی چشم من نگاهی کن

                                             به عکس خود که ببینی چقدر زیبایی

برای دلبری  از  اختران شوخ فلک

                                             تو خیره  چشم  برازنده  تر  سراپایی

زمن چه روی بپوشی که ازمحبت عشق

                                              فروغ خلوت پر شور  سینه ی  مائی

چو من تو آتش دل بر زبان نمی آری

                                             تو نیز عاشقی و  در مقام حاشایی

گهی ببندی و گاهی کنی پریشان موی

                                              چه درسر ست ترا کاینچنین خودآرایی

چه کرده ام که زمن سایه وار بگریزی

                                             تو هم که چون من  تنها همیشه تنهایی

بیک نظر زنگاهت چه رازها خواندم

                                              تو پر  درون تر  از  این ژرفای دریایی

بمیگساری و مستی ندیدمت افسوس

                                             که گویمت به چه اندازه شوخ و شیدایی

تو تندخوی زبان تلخ چون شراب کهن

                                            برای تشنه  لبی هم چو من گوارایی

                                                                        « معینی کرمانشاهی»

                                                                  که از شور بختی تماشائیم

                                       فقیر سر کوی آشفتگی

                                                                  اسیر دل و عشق و شیدائیم

                                       ز کم سوئیم خلق باور کنند

                                                                  که فانوس شبهای تنهائیم

                                       چه نیرنگها دیدم از رنگها

                                                                همین بود محصول بینائیم

                                       نه دلبسته راحت نه وارسته شاد

                                                               به حیرت از این چرخ مینائیم

                                      چه سودی مرا زاشک حسرت چو شمع؟!

                                                               که محکوم این محفل آرائیم

                                       الهی به محبوب خویشم رسان

                                                               زکف رفته دیگر توانائیم

تا كجا بايد رفت؟ تا كجا بايد سنگينی ثانيه ها را تحمل كرد ؟ تا كي بايد در چنين سرزميني زيست؟ تا كي بايد نقش هاي  گوناگون را پسنديد ؟ آيا كسي هست كه پرده از نقاب  رنگارنگ صورتكها بردارد ؟ مردمان باور كنيد كه من نقابم را سالهاست كه برداشته ام به من هم توجه كنيد! آيا كسي هست كه در اين دنياي فاني انگشت ترحم به سويم دراز نكند؟ آيا كسي هست دلم را بازيچه احساسات نكند ؟ آيا دلي هست كه شگفتيهاي دل را نشانم دهد؟  آيا كسي هست كه مرا با خود به سرزمين پاك ابديت ببرد؟ جايي كه صورتكها، نقاب ها و چهره ها معني ندارد؟ آيا كسي هست كه باور كند آبي دريا دروغ است و حقيقت آبي پاك آسمانهاست ؟ آيا كسي هست كه باور كند ، خروش دريا دروغ است و حقيقت خشم باد است؟ آيا كسي هست كه باور كند عظمت دريا دروغ است ، و حقيقت جمع يكدل قطره هاست ؟ آيا كسي هست كه دلي پاك برايش مانده باشد ؟ آيا كسي هست كه به من پرواز بياموزد ؟ من بالهايي دارم چون معرفت و عشق .  آيا كسي هست كه فرياد را به من بياموزد من صدايي دارم چون زلالي آب . به من بياموزيد تا با  صدايم قفس تنگي را كه سالهاست آدمها آفريده اند به شكافم ، تا پرواز كنم به سوي اوج .اين دنيا كوچك است من فاني ام و دوست ندارم ثانيه ها و لحظات پاك عمرم را در قفسي تنگ بگذرد. من اوج را طلب مي كنم نهايت هر چيزي را آيا كسي هست كه معني اوج را برايم بشكافد؟

« خدا پر داد تا پرواز باشد، گلويي داد تا آواز باشد.

خدا مي خواست باغ آسمانها ، به روي ما هميشه باز باشد .

خدا بال و پر و پرواز شان داد، ولي مردم درون خود خزيدند.

خدا هفت آسمان باز را ساخت ، ولي مردم قفس را آفريدند.»

«مرحوم قيصر اين پور»